Deze site heeft geen commerciële banden met Michael Kors. De officiële website vindt u op www.michaelkors.com.
 
  • Cowboysbag 1
  • Cowboysbag 2
  • Cowboysbag 3
1 2 3

 
Aug 31:

New-bi

Een van de dingen waarmee je als new-bi te kampen krijgt is de vraag: "Waar ontmoet je gelijkgestemden?" Je kan naar COC's, maar dat is best een grote stap voor een new-bi, want het is toch veelal homo en lesbisch gericht. Vrouwenfeestjes, daar durfde ik nog niet naar toe. En zo kwam het dat ik een paar jaar geleden mijn intrede maakte in de Wondere Wereld der Bimeiden Online. Lekker anoniem op het Internet!

Even Googlen, typ "Bimeiden" in en je krijgt meteen een keur aan Bimeiden-sites voor je neus! De meeste sites zijn wel sexueel gericht of datingsites, en daar was ik nou niet echt naar op zoek. Ik kwam terecht op Bimeiden.net, ook wel BMN genoemd. Je kan er een profiel aanmaken en op het forum ervan werd er over van alles en nog wat gesproken, maar toch ook best serieus en bi-gericht. Hier kon ik mij wel in vinden, dus maakte ik er een profieltje aan!

De privéberichtjes vlogen me meteen om de oren! Ja, nieuw bloed is altijd welkom he!?  Ik beantwoordde de peebeetjes netjes, maar ging verder niet in op dates enzo. Ik was hier om meer te weten te komen over het leven en gevoelsleven van andere bimeiden, dus stortte ik me op het forum. Ik opende topics met bi-gerichte stellingen, en gelukkig werd er serieus op gereageerd. Nog datzelfde jaar werd ik Moderator op dat forum en beetje bij beetje kregen we zo een heel leuke groep meiden bij elkaar!

21004-02653-jjmm-optic-michaelkors_1_

Vanuit de site organiseerden we allerlei meetings. Samen struinden we openminded en vrouw-vrouw-feestjes af, en ook de zogenaamde gay-discotheken maakten we onveilig. Maar er was wel degelijk onderscheid tussen ons en de andere aanwezige dames. Veelal kregen we te maken met fervente lesbiënnes die om ons vrouwelijke groepje heen hingen als bijen om een pot honing. Werden ze echt vervelend dan deed één zin wonderen: "Sorry, maar ik ben bi én getrouwd met een man."

Er ging dus een heel leuke nieuwe wereld voor mij open! En het zou alleen nog maar leuker en leuker worden!! Tijdens een van die meetings klikte het wel heel erg leuk met een van de meiden in ons groepje; ik noem haar 'Jody'. Zij werd mijn eerste online-dinnetje. Ook zij had een man en zelfs een kind. We pasten onze agenda's een beetje op elkaar aan en zagen elkaar dus best regelmatig. 3 maandjes lang waren we elkaars dinnetje, dat was een erg leuke tijd moet ik zeggen! Helaas komt aan alle goede dingen een eind; Jody wist het uiteindelijk toch niet zo goed in te passen in haar normale leventje en beëindigde daarom onze relatie. Naderhand hebben we nog contact gehouden, maar door omstandigheden verwaterde dat.

Dit was wel één van mijn eerste ervaringen met een gebonden dinnetje, en ik zeg altijd: Van alle ervaringen leer je weer iets! Zoals Jody en ik het hadden, zo zou ik het graag willen hebben, maar ik besef me ook dat nog lang niet iedereen daar 'klaar' voor is. Niet met zichzelf, niet in hun relatie met de man. Het is lang zo gemakkelijk nog niet hoor, wat dat betreft zijn mijn man en ik wellicht al een stuk verder qua denken hierover.

We zijn inmiddels al weer een aantal jaartjes verder, en die groep meiden verhuisde in de loop van tijd samen van de ene naar de andere site. Een plek waar je als bimeid jezelf kan zijn en vrijuit kunt praten over je bi-zijn! Nog steeds worden er van daaruit meetings georganiseerd en veel meiden zijn inmiddels vriendinnen van elkaar geworden! Ik heb heel veel aan die meiden gehad en nog steeds zit ik bij hen online. Gewoon omdat het een leuke groep meiden is, waarvan ik enkelen echt in mijn hart heb gesloten. De meesten kennen elkaar ook al zo lang, ikzelf ben er zo'n beetje meubilair zo onderhand! De Wondere Wereld der Bimeiden; één van mijn wereldjes waar ik me ècht thuis voel...


Meer artikelen
Sep 11:

Uit de kast

Uit de kast. Dit is een uitdrukking die men gebruikt als homoseksuelen, lesbiennes en biseksuelen hun seksuele geaardheid openbaren naar de buitenwereld toe, en dan in het bijzonder naar de naasten toe om hen heen. Voorheen zat je alleen in jouw kast, verborgen onder lagen kleding die je ware Ik verhulden. De kast op een kier zetten kan niet, daar ben ik inmiddels ook al achter gekomen.

In mijn vriendenkring heb ik er nooit een geheim van gemaakt en ook mijn man Giorgio heeft altijd geweten dat ik zowel op mannen als op vrouwen val. Hij kent me dan ook al 18 jaar, en heeft mij zien opgroeien van opstandige tiener tot zijn vrouw. Waarom wij uiteindelijk getrouwd zijn? Tjsa, het is een beetje een maatschappelijk gedwongen iets eigenlijk. Ik groeide op in een grote familie, waar iedereen netjes getrouwd is, met iemand van de andere sekse wel te verstaan. Het is een vruchtbare familie, met heel veel kinderen. En als oudste van 30 kleinkinderen zijnde moest ik natuurlijk het juiste voorbeeld geven. Zo voelde ik dat destijds. Man-vrouw, zo moest het zijn. Je trouwt, koopt een huis, krijgt kindjes en je neemt een huisdier. That's it! That's all!Dus op 18 september 1998 stapten Giorgio en ik in het burgerlijke huwelijksbootje. Natuurlijk wel uit Liefde ook: hij is de man met wie ik samen oud wil worden! We vierden het groots, met meer dan 325 gasten en alles d'r op en d'r an! Mijn biologische klokje tikte inmiddels ook al als een razende en ik vond dat ik mij moesten aanpassen aan het getrouwde leventje en dus aan kinderen moest beginnen te denken. Helaas (?) was dat niet voor ons weggelegd. Een miskraam volgde en daarna wilde het maar niet op de normale manier lukken. Achteraf denk ik dat ik onbewust ook niet echt een kind wilde. Omdat een deel van mij zich daar niet in kon vinden, omdat een deel van mij niet happy was met het leven dat ik leidde.

Ik heb een aangetrouwd lesbisch nichtje. Zij was ergens in de 20 was toen ze erover uit de kast kwam naar haar ouders toe. Nou, dat was iets nieuws in onze familie en op verjaardagen werd daar natuurlijk uitgebreid over gesproken. "Ik heb het altijd al gedacht van haar", "Oh, dat verbaast mij niets!", "Hoe kan dat nou? Ze had eerst toch een vriend?". Sommigen snapten er werkelijk helemaal niets van en wijselijk hield ik mijn mond. Ik hoorde het allemaal een beetje gelaten aan, zij moesten eens weten hoe ik me voelde.

Dat weerhield mij ervan om naar mijn familie toe uit de kast te komen. Dat je lesbisch bent, nog tot daar aan toe, maar biseksueel zijn in een heterorelatie? Ik dacht niet dat zij daar ooit begrip voor op zouden kunnen brengen, dus zette ik mijn gematigde leventje als netjes getrouwde heterovrouw voort. Dat, terwijl in mij een stemmetje het uitschreeuwde van verlangen, van gemis, van wanhoop, van verdriet... Wat wilde ik graag mezelf kunnen zijn en uit kunnen spreken wat ik nou daadwerkelijk voelde.

vrouw-van-veertig

Sommigen van mijn nichtjes wisten er wel vanaf, en ongeveer twee jaar geleden kwam mijn broertje erachter doordat een van hen hem erop wees dat ik wel "een heel mooie vriendin had!" Zij was dus in de veronderstelling dat hij het wel wist van mij. Niets was minder waar; mijn broertje is net als mijn moeder van de oude stempel, dus hen had ik niets verteld. Ik wist van te voren al hoe ze zouden reageren. Hij reageerde dus boos, omdat ik hem niets verteld had en geschokt, omdat hij zoiets nooit van mij had verwacht. Maar uit liefde voor mij accepteerde hij het, maar ik moest het niet in zijn gezicht gooien.

Mijn vader heb ik het verteld per telefoon. Hij zat op dat moment in Indonesië, en had vreemd gedroomd over mij, en maakte zich daarom zorgen. Maar hij reageerde goed: hij was gelukkig, als ik gelukkig was. Mijn moeder reageerde daarentegen boos, zeg maar gerust woest. Misschien ook door de manier waarop zij erachter kwam: mijn broertje vertelde het haar, omdat ze hem op de huid zat en hij wilde zo de druk van zijn ketel verleggen naar die van mij. Daar zijn oudere zussen toch voor? Als ik het wilde 'proberen met een vrouw' dan had ik dat eerder moeten doen, volgens haar en dus niet in het huwelijk. Ze geloofde ook niet dat ik al mijn hele leven lang met deze gevoelens liep. Volgens haar stelde ons huwelijk niet veel voor en we moesten maar scheiden. Dat heeft ons werkelijk veel pijn gedaan, want als er iets oprecht is, dan is het onze liefde voor elkaar wel. Je begrijpt dat onze relatie met mijn moeder tot op de dag van vandaag nog altijd niet 100% is. Ze wil er niets over horen, zien, lezen of weten. Maar ik laat het maar zo: mijn moeder is mijn moeder...

Na het incident met mijn moeder heb ik één voor één mijn tantes ingelicht. Ik was zenuwachtig, het huilen stond me nader dan het lachen. Het is ook niet zomaar iets wat je even verteld. Maar tot mijn grote verbazing reageerden zij allemaal heel erg normaal, lief en troostend zelfs. En ze begrepen me enerzijds ook wel, en sommigen waren er niet eens verbaasd over. Ze voelden natuurlijk al langer aan, dat er 'iets' met mij was, alleen konden ze niet bedenken wat dat nou precies was. Dat heeft mij heel erg goed gedaan, en nu ben ik dus ook naar mijn familie toe helemaal uit de kast.

De kier waardoor ik naar buiten gluurde bestaat niet meer; de deur staat nu wagenwijd open! En ik voel een innerlijke rust in mij. Nu kan ik eindelijk voor altijd helemaal mezelf zijn! En die deur van de kast gaat nooit meer op slot!



Meer artikelen
Aug 27:

Pebby

Een citaat uit de tv-serie 'the L-Word': Sexuality is fluid. Whether you are gay, lesbian or bisexual, you just go with the flow! Het klinkt heel erg logisch, maar het is gemakkelijker gezegd dan gedaan, en ik kan het weten, want ik ben dus biseksueel. Zò, het hoge woord is eruit! Niet dat ik er ooit een geheim van heb gemaakt; het is mij net zo eigen als mijn eigen lichaam. Ik ben het al mijn hele leven, ik weet niet beter.

In mijn omgeving weet zo onderhand wel iedereen die er toe doet dat ik bi ben. Niet dat ze het er allemaal mee eens zijn, maar goed, waar valt er überhaupt mee eens te zijn? Het is mijn leven en niet dat van hen. Mijn schoonouders (ja, ja, ik ben getrouwd!) staan ook voor de volle 100% achter mij. Hun enige vraag was: “Wat vindt Giorgio ervan? Als hij gelukkig is zo, dan zijn wij dat ook!” Zo reageerde zijn broertje gelukkig ook, maar de mijne is helaas wat van de ouderwetse. Hij accepteert het, maar ik mag het niet te veel profileren van hem, want dan schaamt hij zich voor mij naar de buitenwereld toe. Duh…! Niet dat ik daar rekening mee houd hoor: ik ben verdorie wie ik ben, “Take it or leave it!” Ik luister sowieso niet naar hem, want hij is jonger dan ik en hij meet graag met twee maten. Toen ik een heel mooie vriendin had, waren zijn insinuerende opmerkingen ook niet van de lucht, ondanks dat hij al een vriendin en twee kids heeft, dusze…!! Wat betreft mijn ouders; da’s een ander verhaal, maar daar kom ik nog wel een keer op terug.

Ik ben dus gelukkig getrouwd met Giorgio, al bijna 7 jaar, en sinds 10 jaar zijn we samen. Daarvoor was hij 8 jaar lang mijn beste vriend. Vriendschap als basis voor een relatie is op zeker aan te raden! Hij heeft een dochter van 14, die niet bij ons woont. Ook zij is volledig op de hoogte van hoe wij leven, we zijn daar ook naar haar toe heel erg open over. Het is haar nu ook heel erg gewoon. Ze stuurt me bijvoorbeeld ook altijd een lief smsje als ik weer eens met mijn vriendinnen naar een vrouwenfeestje ga. Als Giorgio en ik het over huwelijkse perikelen hebben of iets dergelijks, en wij zeggen tegen haar: “Dat krijg jij ook nog wel, straks als je getrouwd bent met een man!” zegt ze bijdehand erachteraan “Of vrouw…”

bot_01

Sinds anderhalf jaar ben ik bi-single. Dat wil zeggen: ik heb dus geen vriendin. Daarvoor heb ik iets meer dan een half jaar een relatie met een vrouw gehad, naast die van mij met Giorgio. Ja, ik hoor je denken… “Jeetje, kan dat dan?” Ja, in onze optiek wel, alhoewel ik me terdege besef dat veel mensen zich niet in mijn/onze positie kunnen indenken. Het is ook geen sinecure. Voor mijn vriendin was het destijds ook niet altijd gemakkelijk: zij moest mij delen mij met een man en kon niet altijd bij mij zijn wanneer zij dat wilde. En ook in mijn heterorelatie was het hard werken: ‘geven en nemen’, ‘water bij de wijn doen’ en een stukje acceptatie en begrip. Wij hebben hier door de jaren heen wel in kunnen groeien, samen als stel.

Mijn leventje heeft zo zijn ups en downs, en het feit dat ik bi ben, maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Maar het geeft ook wel verrassende impulsen aan mijn leventje en ik maak dingen mee, die menigeen van z’n levensdagen niet zou meemaken. Ik kom op plaatsen waar menig heteroman jaloers op is! Ik heb vriendinnetjes gehad, zo mooi. Zij deden mijn vrienden, the boys met name, echt kwijlen. Een van mijn vrienden zei ooit eens: “Ik heb nooit kunnen bedenken dat mijn grootste concurrent een vrouw zou zijn!” en hij gaf me een vriendschappelijke por!

Soms wens ik me het heteroschap, uit pure gemakzucht. Lekker ongecompliceerd, zonder het gezeur en de rest van een vrouw aan mijn hoofd! The Simple Life… Maar als er dan weer een mooie dame voorbij loopt, waar mijn man en ik allebei een goedkeurend oog op laten vallen, hij mij daarop een knipoog geeft ter goedkeuring voor mij, en zij mìj toelacht met een stralende glimlach en een knipoog, dan ben ik zo weer verkocht! Although sometimes I don’t wanna BI, I am happy that I am…


Meer artikelen
Aug 23:

Eerste berichtje

Een eerste column moet knallen, compleet van het scherm afspatten. Nadreunen met een 6.9 op de schaal van Richter. Als het even kan. Het onderwerp moet inslaan als een bom, de lezer ogenblikkelijk bij de strot grijpen en voorlopig niet meer loslaten ook. Mijn voorkeur gaat uit naar strak, bondig en stijlvol. Met gelikte woorden uiteraard. Tenslotte moet het lezen als een trein, weghappen als koek en erin glijden als een goed stuk chocolade dat laagje voor laagje op de tong smelt.

Ja, zo’n column moest het worden. Mijn eerste op vrouw.nl.
Maar…

Of ik me dan misschien ook even voor kon stellen? In dat allereerste verpletterende stukje. Iets kon vertellen over samenwonen en mijn kinderen eventueel.
Och, en als ik dan toch bezig was, dan zou ik net zo goed mijn werk als juridisch medewerker ook meteen even mee kunnen nemen. Dat kon dan in één moeite door.
Gewoon voor de lezers, voor jullie dus. Zodat jullie alvast een klein beetje zouden weten wie ik ben en uiteindelijk ook zouden begrijpen hoe ik dat zakelijke en niet-creatieve van mijn werk overleef als hypertiepje. Dat idee. Waar en hoe ik die tegenstrijdigheden in godsnaam compenseer.

MichaelKors6-1024x680

Nou, dat doe ik thuis, waar ik de-hemel-zij-dank woon in een straat, die genoemd is naar een gebied ergens tussen de Franse grenzen. Hier kan ik met een gerust hart de Franse slag in ere houden tijdens mijn huishoudelijke beslommeringen, en zelfs zonder gewetensbezwaren Jan Steen hartstochtelijk aanbidden.
Deze man maakt mijn leven een heel stuk aangenamer en gunt me tijd. Extra tijd, die ik weer kan gebruiken voor boeiende zaken.

Zoals schrijven. Al jaren. Redactiewerk, korte verhalen, columns.
Over alles wat ik tegenkom in mijn leventje, dat verre van saai is dankzij mijn rammelende organisatietalent en licht ontvlambare natuur. Het home-sweet-home-gevoel zal ik bij niemand oproepen en heilige huisjes zijn bij mij zelden heilig en al helemaal niet veilig. Ik houd wel van pittig woordengegoochel.
En dan het liefst ook nog een beetje vrij en ongebonden.

In de technische wereld ook wel bekend onder de noemer draadloos. Net als mijn laptopje, waarmee ik vreselijk columnisterig van plaats naar plaats trek. Om vervolgens ergens neer te strijken met zo’n dromerige, artistieke blik in mijn ogen en compleet los te gaan via mijn toetsenbordje. Al dan niet met een glas wijn.
Dat dit alles zich afspeelt op eigen grondgebied, maakt me verder niet uit. Voorlopig.
Ik geloof niet in scoren voor open doel en zelfs de mooiste inkopper dankt zijn succes aan de voorzet.
Dus dat nadreunen houden jullie van me tegoed.


Meer artikelen
Sep 22:

Het kan vreemd gaan

Ik zit bij de Chinees bij ons op de hoek en wacht op mijn menu-tje van de maand. Ik rommel ongeïnteresseerd in de leesmap van ver over de datum, als ik het zie staan: 'Vrouwen gaan even vaak vreemd als mannen.'

Nou ben ik over het algemeen wel voorzichtig met dit soort kreten en vooral met dit soort bladen, maar toch. Waar rook is schijnt er vaak ook wat te branden en waarom dan geen lustig liefdesvlammetje?
Vurig en verboden. 30% maar liefst. En aangezien cijfertjes me nooit zoveel zeggen, maak ik er graag meteen iets concreets van. Onze straat bijvoorbeeld; honderd huizen, honderd vrouwen. Ik ken ze allemaal. Ik weet wat ze willen, wat ze doen, met wie en wanneer.

Michael Kors Logo Medium Khaki Totes-1438Dat dacht ik tenminste. Want ineens blijkt al die informatie dus helemaal niet compleet. Sodeju, bijna de helft van dat zwikkie, dat onschuldig moederlijk op het schoolplein staat, kan in de uren daarvoor wel ikweetnietwat uitgevreten hebben. En de buuf, die ik tref bij de kassa (Hé, hoe is het? goed? Wij eten spinazie), kan bij-wijze-van de vouwen van een vreemd dekbed nog in haar billen hebben zitten. Weet ik veel. En Sjaan Sop van drie deuren verderop, zal er misschien heilig van overtuigd zijn dat je schuldgevoel wegpoetst met water en een scheutje allesreiniger.

Kan best, maar zeker weten doe ik niets. En daar baal ik van. Ik kan mezelf wegstrepen, maar dan blijft er nog een hoop te raden over. En het gaat me te ver om te geloven dat net ons straatje buiten de statistieken valt. Dat vind ik te gemakkelijk. En de straat achter ons massaal aan de rol, zeker?

En toch blijft het vreemd, dat vreemd gaan. En dan niet in de zin van iemand niet kennen, want wat de boer niet kent, vreet ie niet. Dan kan de lust nog zo groot zijn, het echte onbekende moet er af zijn. Of je moet werkelijk zo laveloos zijn dat je zelfs je eigen naam niet meer weet, maar in dat geval kun je ook niets navertellen en kom je ook niet in de statistieken voor.

Dat vreemde slaat wat mij betreft op iets anders. Het is toch bizar dat je je jarenlang uitslooft om net die ene partner te vinden en op het moment dat de vangst een feit is, je de jacht weer net zo enthousiast opent. Behoorlijk lastig ook. Dat net dán het verlangen om weer eens vrijblijvend te vozen weer naar boven komt. In alle hevigheid.

“Drie loempia’s en twee tomatensoep,” hoor ik ineens en ik sta op. Ik smijt mijn boekje terug en heb ineens geen honger meer. Jezus, ik zal nog eens Chinees gaan halen. Door een paar van die verrekte loempia’s zit ik ineens opgescheept met vreemde buren, die schijnbaar ongeremd maar een beetje rond lopen te seksen. Das lekker.
“Alstublieft en eet smakelijk,” zegt het meisje knipogend, terwijl ze me een dampend tasje aanreikt.
Het valt me ineens op dat ze verdomd zwoel uit haar ogen kijkt.



Meer artikelen